♨ کـــــــــافٍه تنهـــــایی من ♨

میزهای کــافـــهــ
هر روز تزئینــ میشنـ
از دلـتـنـگیــ اینجا ـهمهـ  دلـتـنگـ منـنـ
ب صرفـ یک فنجانـ قهوهــ




قهوه  تــــلخــ را روبه رویم میگذارد
و رد میشود
به همگانــ بگو قهوهایــ این کــــــــافــــه تا ابد
نخورده میماند
و تلخ وســــــرد میشود





عشق را در کافهـــــ باید جست
زیر نوری به رنگ کهربا

و سرنوشت را در فنجانی
از قهوهــــــ ترک
باید مصور دید
این روزها عشق را تلخ
میل میکنند

و زندگی را شیرین می بازند
و سیگار را آرمان گرا
پک می زنند

و هر کس
فیلسوف زمان خویش
گشته است
روی صندلی های چوبی

کافهــــــ ای دود گرفته
به چشمان هم خیره می شوند
و عشق

این بی فلسفه ترین
کلمه ی هستی را
تفسیر می کنند

حالم خوش نیست
این روزها
عشق ها تنها
بوی تلخی اسپرسو می دهند...



ژولــین براے تو زنده میماند

بـــا قــهوه اے تلـــخ

در کافــه ا ے پــر دود. . .

بیــا ...

اینجــا طعــم تلــخ دلتنـــگے و انتــظـار گــرفتـہ است !





دلـ َــ ـ ــ ــم...
نـــﮧ عـشـ ـــ ـــ ـق مےخوآهـ ــد...
نـــﮧ دروغ هآے قشنگـ ــ ـ

نــﮧ اِدِعآهـ ــــ ــآے بزرگـ ـــ،
نـــﮧ بزرگـ ـــ هآے پــُ ـــر اِدعـــآ

دلـ َــ ـ ــ ــم...
یکـ ♨فنـــ ـــ ــــجآن قَـ ـ ــهــ ــوه ے تَلخ♨
مےخوآهد..
بـــﮧ تَلخے ِ رفتنتـ ـ ـ

و یکـــ دوستـــ
کـــﮧ فَقــ ــط و فَقــ ــط..
یکـ ــ دوستـ ــ ــ باشد

و بشَـ ـ ــود بآاودَردُدل کـــ ـــ ـــ ـــرد